Τρίτη, 12 Μαΐου 2020

ροδόχρους πιτυρίασις
αφιερωμένο στην μ.




《Ο γιατρός μου, μου διέγνωσε ροδόχρους πιτυρίασις. Δεν ξέρει από τι είναι λέει. Γενικά η επιστήμη δεν ξέρει σε τι οφείλεται αυτό το πράγμα, Όχι μόνο ο γιατρός μου... Το βγάζουν οι γυναίκες, μου είπε, και δεν είναι κολλητικό.

Εγώ όμως μπορώ να ξέρω γιατί το έβγαλα αυτό στο σώμα μου... και... στον λαιμό μου... και στο στέρνο μου... και στα βυζιά μου.

Την πρώτη φορά που έμεινα στο ίδιο δωμάτιο μαζί της, ένιωσα τα πρώτα ψήγματα στο κορμί μου.. Ένιωσα... ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα. Όχι όμως γενικά και αόριστα... κάτι δεν πάει γενικά καλά με Μένα, σε σχέση με Αυτή.

 Πήγαινα, που λες, στο σπίτι που φιλόξενούμασταν όλοι, με πρόθεση να βρω ένα δωμάτιο και να γαμηθώ με τον γκόμενό μου, και να σου την, μας άνοιξε την πόρτα!.. και ξέχασα την ίδια στιγμή, που είμαι...  που πάω...., γιατί υπάρχω...  πως...  και  ξέχασα την καύλα μου, και με έπιασε μία φαγούρα !!! ..μεταφορική αυτή την φορά..  χι χι!  φαγώθηκα να της πω την ιστορία της ζωής μου συμπυκνωμένη.

Εγώ και αυτή στην κουζίνα να μιλάμε λες και γνωριζόμαστε αιώνες, και από μέσα ο γκόμενός μου, μας άκουγε και ξερόβηχε. Θα ήταν βλάκας να μην είχε καταλάβει αμέσως πως αρρώστησα για κείνη, το κατάλαβε, και όταν έφυγε η μικρή να πάει να φάει, με γάμησε όσο πιο δυνατά μπορούσε μπας και μου βγάλει την ιδέα που μου μπήκε στο μυαλό!

Μετά ερχόταν και περνούσε από την ζωή μου σαν επισκέπτης, να την, με την μια της γκόμενα, να την με την δεύτερη.... Εγώ τι να της πω... Να τις αφήσει όλες και να έρθει μαζί μου; ! δεν είμαι για τέτοια άλλωστε.... Εμένα μου αρέσει ο μπούστος, και ως εκ τούτου ο γκόμενος μου. Μου αρέσουν και τα κοριτσάκια βέβαια.. δεν λέω.... αλλά εγώ θέλω να γίνω μάνα! Με αυτή αρρωσταίνω αλλά δεν γκαστρώνομαι. Αυτές ήταν οι σκέψεις μου και την έστελνα μακριά να πάει να βρει τις Μαινάδες της στα κλαμπ που γυροφέρνει.
.
Και να σου οι πρώτοι πόνοι, εκεί που όλα ήταν καλά και είχα μπει στην ροή μου!  ήρθε και με βρήκε και το 'παιζε και αδιάφορη το μαλακισμένο..., 
Δεν είπε τίποτα, μόνο με κοίταξε, αλλά ήταν αρκετό να τα καταλάβω όλα. Την πήρα την έκρυψα σε μία γωνία και σχεδόν ασέλγησα απάνω της. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Αυτός ο πόθος που ένιωσα ήταν σαν εκείνα τα πράγματα που έχουν κάτι από την συντέλεια του κόσμου. Μέσα σε λίγα λεπτά, της τα είπα όλα, τα έκανα όλα και μετά την έδιωξα.

Και οι μήνες περάσανε.. εγώ συνέχιζα να αρρωσταίνω όλο και πιο πολύ και δεν ήξερα το γιατί.  Προσπαθούσα να το ρίξω σε άλλες αιτίες, να! έλεγα, μου λείπει... ο γκόμενος μου, μου λείπουν οι φίλοι μου, μου... μου φταίει ο καιρός! όλο βρέχει γαμώτο.... Μέχρι που στο τέλος ερωτεύτηκα έναν άκυρο, για να τα βγάλω πέρα, και εκείνη το ένιωσε... Με τι είδους κεραία το κατάλαβε δεν ξέρω... αλλά το ένιωσε και φάνηκε.

Το πε.. και το κανε, ήρθε να με βρει. Και εγώ  βάλθηκα να της μιλάω για όλα τα άλλα εκτός από εμάς. Και έβαλα το σώμα μου εμπόδιο ανάμεσά μας, άρχισα να αιμορραγώ από παντού. Με το που την είδα μου ήρθε περίοδος, πυρετός, κολικός και δεν ξέρω 'γω τι άλλο, μπόρεσε να σώμα μου να μου δανείσει για ασπίδα.

Και την δευτερη φορά που βρεθήκαμε μόνες, ήταν ακόμα πιο δύσκολο για μένα, είχε φύγει μακριά, για να με ξεχάσει και όταν βρεθήκαμε, ήξερα ότι είναι άδικο να την γυρίζω πίσω... Και πάλι έβαλα το σώμα μου ανάμεσά μας. Με το που ένιωσα το κορμί της να έρχεται με έκοψαν πόνοι στα δύο.

 Όλα αυτά τα σημάδια στο κορμί μου είναι τα παιδιά που έκανα μαζί της. Κάθε ροδοκόκκινο σημάδι που έχω, είναι ένα άγγιγμα που της αρνήθηκα. Κάθε κοκκινίλα είναι ένα φιλί, ένα χάδι, ένας οργασμός ένας πόθος που κατάπια.

Με αυτή μου την ιστορία... κατάλαβα  πως και γιατί, η παναγία γέννησε χωρίς να χύσει κανένας μέσα της. Είχε και αυτή σαν και εμένα, μια καύλα τεράστια και μύρια χίλια εμπόδια που την ανάγκαζαν να την χώνει όλο και πιο βαθιά μέσα της, μέχρι που η ίδια της η καύλα την γκάστρωσε. 

Άντε τώρα να εξηγήσεις σε έναν επιστήμονα - ιατρός δερματολόγος αφροδισιολόγος- γιατί τα κόκκινα τα στίγματα του πόθου, τις περίεργες εγκυμοσύνες της θυσίας, και κάθε λογής περίεργη αρρώστια τις παθαίνουν θηλυκά. 

Τουλάχιστον πάλι καλά που δεν μου έδωσε φάρμακα. Δεν θέλω να μου περάσει ακόμα... την έχω ανάγκη να την νιώθω... την θέλω απάνω μου, έστω και σαν δερματικό. 》


Πέμπτη, 11 Απριλίου 2019

The SpongeBob SquarePants* (inner)_Space_ Oddity

.
.
.
.



ήρθε η ώρα να αδράξουμε την μέρα
να πάμε πιο πέρα
να φορέσουμε καινούργια ρούχα
να υποδεχτούμε τον παλιό μας εαυτό

θα σου πει: σε θυμάμαι από κάπου,
θα του πεις ναι λοιπόν! φίλε, άκου...
ήμουν τόσο μικρός και αστείος
όταν σε είχα πρώτη φορά αντιληφθεί..

τρέχαμε μαζί στα χώματα
κολυμπούσαμε στα πατώματα
με προκαλούσες να ανέβω στο πιο ψηλό κλαδί
και το έκανα, πάντα το έκανα
χοροπηδούσαμε από το τραπέζι στο πάτωμα
από το Ηράκλειο στο διάστημα
μην με αφήσεις φίλε μου σου έλεγα
και μετά εγώ σε άφησα...

σε έκανα μικρό και σε έθαψα
σε άλλων όνειρα και αλλονών σκέψεις
σε αλλονών προσδοκίες
στα τραύματα που μου κληροδότησε ο πατέρας μου
στην ευτυχία της μάνας μου
στις εφημερίδες και στα μετάλλια
ένα κομμάτι της σάρκας μου
για κάθε επιβεβαίωση

Μικρέ μου φίλε, ψάχνω να σε βρω
τον μίτο κρατώ στον λαβύρινθο αυτό
που έχουν φτιάξει για κάθε παιδί
ο κάθε άνθρωπος ποντίκι στην φάκα
σοβαρότητα ντεμέκ και λησμονιά

την ουσία μου, ψάχνω να βρω
την ικανότητα να σε αγαπώ
να σε ευχαριστώ,
σε ευχαριστώ που με άκουσες\
σου είμαι ευγνώμων που άκουσες το κλάμα μου
το γέλιο και τις σκέψεις μου
τις εκροές που απομακρύνονται από τα σπλάχνα μου
ψάχνοντας να βρουν τα δικά σου...

γυμνή κοπέλα\ στο κρεβάτι του πόνου μου
γυμνή αλήθεια\ να φαντάζομαι το σώμα μου
όπως θα ήταν\ αν είχα ονειρευτεί
ποιος θα ήμουν
πριν με κάνουν το Εγώ, το Αύριο, το Χθες
αυτό που είμαι
Ματαίωση\ τα χαμένα λόγια μου
Υποχρέωση\ τα χαμένα χρόνια μου
Περιμένουν και χάσκουν όλα
στο σώμα μου
στο τώρα μου
Τώρα που νιώθω
τώρα που νιώθω\ το σώμα μου

Η αλήθεια που ποτέ δεν ήθελα να δω
να ακούσω, να υποπτευτώ,
ο κόσμος είναι μικρός και αδύνατος
και εμείς κατσαριδάκια στο λούκι του σύμπαντος
έψαξα παντού να βρω την ομορφιά
την βρήκα στα πιο ασήμαντα πράγματα
αυτά που μας μαθαίνουν, πως είναι ασήμαντα
και μας διδάσκουν να τα αφήνουμε μακριά
γερνάμε όταν ξεχνάμε
και γεμίζουμε απόγνωση και άχρηστα συναισθήματα
άχρηστα αντικείμενα
ώρες γεμάτα κενές\ 
όμως δες!
παραπήγματα στην μνήμη μας οι ωραίες στιγμές
σαν τσιγγάνοι μετοικούν
και θα σου φέρουν την ποίηση
θα σου βάλουν το κουστούμι το κίτρινο
και την κορδέλα στα μαλλιά
την πένα στα δάχτυλα
να γράψεις, να γράψεις ξανά.

Το μυαλό σου ανήσυχο
ευτυχώς τόσο ανήμπορο 
να ξεχάσει... 
το αγοροκόριτσο που έτρεχε στις αλάνες
που έσκιζε στο ποδόσφαιρο
που προκαλούσε αμηχανία στους μεγάλους
που μελαγχολούσε στην ανικανότητα των γύρω του να καταλάβουν
\να με καταλάβουν
να με διαβάσουν\
όπως είμαι
πως
 .......Είμαι.......
.........εγώ.......

Και τι με νοιάζει;
σαν πως ξέρουν ποιοι είναι αυτοί να με κρίνουν;
με κρίνουν


μάνα ποια είσαι;
τι του βρήκες αυτού του τύπου;
ποια εικόνα του με γέννησε;
πατέρα ποιος είσαι;
γιατί δεν αφήνεις μακριά τους δαίμονες;
γιατί επαναλαμβάνεις τα λάθη του πατέρα σου;
ακριβώς εκείνα που πλήγωσαν και εσένα..
αδερφέ μου εσύ με κατάλαβες;
με είδες μία φορά αληθινά;
με άφησες να κάτσω στο πλευρό σου
ίσος προς ίσος, ισότητα
σαρξ εκ σαρκός\της ίδιας μήτρας γέννημα..


τον εαυτό μου έψαχνα, να τον γεννήσω
μέσα από μπούτια 
άλλων κοριτσιών
τον εαυτό μου έψαχνα, να καθρεφτίσω
σε μάτια λίμνες, άλλων παιδιών
άλλοτε πνιγόμουν, άλλοτε κολύμπαγα
εσύ με είδες;
με αγάπησες;
με φοβήθηκες;
με κατάλαβες καθόλου;
δύο αντανακλάσεις που χορεύουν βαλς
έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις
και οι σκέψεις μας για αυτές καθρέφτες και συνεχόμενες διαθλάσεις φωτός
Και να έφτασα εδώ
σήμερα τώρα
νιώθω μπορώ και ζω
στα πιο βαθιά μου έγκατα
το παιδί τρέχει ακόμα
του έδωσες το φιλί της ζωής
 το φιλί της ζωής με πρόσθεση ή χωρίς
δεν έχει μεγάλη σημασία
ακόλουθα τα βήματα
τώρα που ωραία τελείωσε η άνοιξη








..........
x

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Πόσο όμορφα νόμιζα πως η ευτυχία
θα ήτανε αυτές οι στιγμές να κρατούσαν για πάντα
ο μεγαλύτερος κόμπος
η προσδοκία του πάντα στον απέραντο χρόνο
και γινόμαστε τίποτα

μα είμαι
είμαι ο κώλος μου στην κοιλιά σου
οι παλάμες σου στα βυζιά μου
τα χείλια σου τα αχόρταγα που με ρουφούν
διαστέλλεται ο χρόνος στο μουνί σου που μου σφίγγει τα δάχτυλα

και αντέχω και ζω
και η επιθυμία μας το πιο άγριο ζώο
που θα τρομάξει
που θα επιτεθεί
που θα κρυφτεί
θα μας κατασπαράξει

και πόσα πρέπει γλείψαμε και τα ξεράσαμε και τα αφήσαμε πίσω μας
βούλιαζα σκέφτηκα σάπισα μα άνθισα
και πόσα ταξίδια μπρος μας, παραλίγο δεν τα έκαψα
και ουυυυφ θα αναδυθούμε από την θάλασσα
και ουυυφ θα βαφτίσει τα σπλάχνα μας
τη δύναμή μας, το γέλιο μας, την παιδική μας αφέλεια
έτσι θα μας τραβάει βίαια μέσα της όλο και πιο βαθιά της
να ξεχαστούμε στο τώρα να ζήσουμε το σήμερα

τα καπούλια μου σε ετοιμότητα
τα μπράτσα μου ζεστά και κουρδισμένα
απάνω στο μέτωπό σου τα φτερά μου
ο τεράστιος ουρανός με τις περσίδες
μέσα στις διεσταλμένες μας κόρες
το χάος, το όλον, και το τίποτα που μας αποτελεί
πόσο τρομάξαμε με αυτό που απλά είναι

πόσο αβάσταχτα μας σκίζει η ευτυχία αυτή