Καινή διαθήκη*

΄ή αλλιώς ποίημα για το κουήρ πένθος και καλο κατευόδιο τζόνι

Επειδή εμείς οι κουήρ 

Μπορεί και να πεθάνουμε ευνήδεια,

Ίσως επειδή πεθαίνουμε και γεννιόμαστε πολλές φορές μες στις ζωές μας..

Ίσως επειδή μερικοί από εμάς θεωρούμαστε νεκροί ήδη για το ένα πολιτικό σύστημα, για την άλλη στατιστική, ή για τους βιολογικούς συγγενείς μας. 

Και επειδή από επάνω μας περάσανε αιώνες βιοπολιτικής και περνάν ακόμα.

 

Και είναι περιττό να αναφέρω ότι για εμάς δεν ήταν Τίποτα Εύκολο, Τίποτα Αυτονόητο 

Ούτε το όνομα μας.

Σας αφήνω εδώ αυτό 

Έτσι σαν καινή διαθήκη

 

Άμα για κάποιο λόγο με χάσετε 

Αν χαθώ από αυτό το σύμπαν 

Εγώ ή οποιοδήποτε άλλο κουηρ φιλενάδι μου, 

Μην δείτε τι έγραψε για μένα κάποια ταυτότητα ενός κράτους ή τι ευχήθηκαν για μένα οι γονείς μου χωρίς να με ρωτήσουν 

Αγνοείστε τι προστάζει το έθιμο δεν έχει ιεραρχία ο θρήνος.

 

Δείτε την τελευταία φορά που με θυμάστε ευτυχισμένο 

Τι ρούχα φορούσα τότε που με είδες να φιλιεμαι με το κορίτσι μου ή να την κρατάω χέρι χερι χωρίς να φοβάμαι 

Πως με φώναζε το κολλητό μου την τελευταία φορά που βγήκαμε για να χορέψουμε ή να παίξουμε μπιλιάρδο 

Βάλτε ό,τι χρώμα θέλετε

Αν και εμένα μου αρέσει το άνιμαλ πριν και τα λουλυδέ πουκάμισα δεν θα τα χαλάσουμε εκεί... 

Κάντε με στενσιλ

Και κουηρ πάρτι...  

Πετάξτε γκλίτερ και γαρίφαλα

Δώστε αγκαλιές στην ζεστασιά τους να ξαναζήσω 

Μόνο αφήστε το ντεντ νεημ

από οποιαδήποτε αναφορά

Δεν γεννήθηκα ποτέ κορίτσι

όπως οι τρανς φιλενάδες μου δεν γεννήθηκαν ποτέ αγόρια 

δεν με λέγανε ποτέ  

πραγματικά κάπως αλλιώς από το όνομα που διάλεξα 

Αυτά τα λίγα σας παρακαλώ

Να μην ξεχάσετε 

Ειδικά εσείς οι σις στρ8 φίλοι μου

Μην με αναγκάσετε να βρικολακιασω

.

η θέρμη

 

Μου λείπει αυτή η θέρμη
όπως βυθιζόμουν μέσα σου
σαν έσκυβα ευλαβικά
να νιώσω την ζεστασιά σου


Πως αιωρήθηκα ατέλειωτες φορές μέχρι να μου ρθει ζάλη
μέχρι να μην αντέχω πια
την ευτυχία σου

Τα χέρια μου στα νερά σου
οι ατμοί και οι ανάσες
τα γέλια που αντηχούσαν
σασβεστωμένες οροφές

Τα ζεστά σώματα
τα βυζιά που επέπλεαν
στο μουνί της γης
στα νερά της γέρας.

a lesbian poem for the world day of poetry.

I would like to write a poem about you..
.. actually I did..
I wrote you a poem
just the first day I met you..


Don't get me wrong..
I am the kind of person, who writes about you, before they met you..


I started writing poems when I was a teenager..
I was born tomboy in the neck of the patriarchy,
so I played hide and seek..


I saw you written in the poems of Cavafis when I was 7,
my future passion and stood alive..


I learned to write poems
for my first love, she had to cut me out the moment she said she loves me and she was 17


I needed to write poems
because I didn't found a ear to rest my pain
and we never spoke again..

I had to write poems because she wasn't the last to cut me out of love


You know.. I shiver when I'm thinking about you girl


Look at me, can you recognize me?
Can you see the tomboy that you fell with?
I know.. shall you come from the future, but... tell me... have you thought that we just visited the past?


To let you know, I'm writing this poem with a riot among my legs..


Take into consideration that I put this words in formation just to impress you..
To lay down with me..
To open your legs for my mouth
and let me whisper this poem in your pussy


Don't get me wrong..
All about poetry
is an act of novelty

.

ροδόχρους πιτυρίασις

ροδόχρους πιτυρίασις

αφιερωμένο στην μ. και στο 2008 

《Ο γιατρός μου, μου διέγνωσε ροδόχρους πιτυρίασις. Δεν ξέρει από τι είναι λέει. Γενικά η επιστήμη δεν ξέρει σε τι οφείλεται αυτό το πράγμα, Όχι μόνο ο γιατρός μου... Το βγάζουν οι γυναίκες, μου είπε, και δεν είναι κολλητικό.

Εγώ όμως μπορώ να ξέρω γιατί το έβγαλα αυτό στο σώμα μου... και... στον λαιμό μου... και στο στέρνο μου... και στα βυζιά μου.

Την πρώτη φορά που έμεινα στο ίδιο δωμάτιο μαζί της, ένιωσα τα πρώτα ψήγματα στο κορμί μου.. Ένιωσα... ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα. Όχι όμως γενικά και αόριστα... κάτι δεν πάει γενικά καλά με Μένα, σε σχέση με Αυτή.

 Πήγαινα, που λες, στο σπίτι που φιλόξενούμασταν όλοι, με πρόθεση να βρω ένα δωμάτιο και να γαμηθώ με τον γκόμενό μου, και να σου την, μας άνοιξε την πόρτα!.. και ξέχασα την ίδια στιγμή, που είμαι...  που πάω...., γιατί υπάρχω...  πως...  και  ξέχασα την καύλα μου, και με έπιασε μία φαγούρα !!! ..μεταφορική αυτή την φορά..  χι χι!  φαγώθηκα να της πω την ιστορία της ζωής μου συμπυκνωμένη.

Εγώ και αυτή στην κουζίνα να μιλάμε λες και γνωριζόμαστε αιώνες, και από μέσα ο γκόμενός μου, μας άκουγε και ξερόβηχε. Θα ήταν βλάκας να μην είχε καταλάβει αμέσως πως αρρώστησα για κείνη, το κατάλαβε, και όταν έφυγε η μικρή να πάει να φάει, με γάμησε όσο πιο δυνατά μπορούσε μπας και μου βγάλει την ιδέα που μου μπήκε στο μυαλό!

Μετά ερχόταν και περνούσε από την ζωή μου σαν επισκέπτης, να την, με την μια της γκόμενα, να την με την δεύτερη.... Εγώ τι να της πω... Να τις αφήσει όλες και να έρθει μαζί μου; ! δεν είμαι για τέτοια άλλωστε.... Εμένα μου αρέσει ο μπούστος, και ως εκ τούτου ο γκόμενος μου. Μου αρέσουν και τα κοριτσάκια βέβαια.. δεν λέω.... αλλά εγώ θέλω να γίνω μάνα! Με αυτή αρρωσταίνω αλλά δεν γκαστρώνομαι. Αυτές ήταν οι σκέψεις μου και την έστελνα μακριά να πάει να βρει τις Μαινάδες της στα κλαμπ που γυροφέρνει.

.

Και να σου οι πρώτοι πόνοι, εκεί που όλα ήταν καλά και είχα μπει στην ροή μου!  ήρθε και με βρήκε και το 'παιζε και αδιάφορη το μαλακισμένο..., 

Δεν είπε τίποτα, μόνο με κοίταξε, αλλά ήταν αρκετό να τα καταλάβω όλα. Την πήρα την έκρυψα σε μία γωνία και σχεδόν ασέλγησα απάνω της. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Αυτός ο πόθος που ένιωσα ήταν σαν εκείνα τα πράγματα που έχουν κάτι από την συντέλεια του κόσμου. Μέσα σε λίγα λεπτά, της τα είπα όλα, τα έκανα όλα και μετά την έδιωξα.

Και οι μήνες περάσανε.. εγώ συνέχιζα να αρρωσταίνω όλο και πιο πολύ και δεν ήξερα το γιατί.  Προσπαθούσα να το ρίξω σε άλλες αιτίες, να! έλεγα, μου λείπει... ο γκόμενος μου, μου λείπουν οι φίλοι μου, μου... μου φταίει ο καιρός! όλο βρέχει γαμώτο.... Μέχρι που στο τέλος ερωτεύτηκα έναν άκυρο, για να τα βγάλω πέρα, και εκείνη το ένιωσε... Με τι είδους κεραία το κατάλαβε δεν ξέρω... αλλά το ένιωσε και φάνηκε.

Το πε.. και το κανε, ήρθε να με βρει. Και εγώ  βάλθηκα να της μιλάω για όλα τα άλλα εκτός από εμάς. Και έβαλα το σώμα μου εμπόδιο ανάμεσά μας, άρχισα να αιμορραγώ από παντού. Με το που την είδα μου ήρθε περίοδος, πυρετός, κολικός και δεν ξέρω 'γω τι άλλο, μπόρεσε να σώμα μου να μου δανείσει για ασπίδα.

Και την δευτερη φορά που βρεθήκαμε μόνες, ήταν ακόμα πιο δύσκολο για μένα, είχε φύγει μακριά, για να με ξεχάσει και όταν βρεθήκαμε, ήξερα ότι είναι άδικο να την γυρίζω πίσω... Και πάλι έβαλα το σώμα μου ανάμεσά μας. Με το που ένιωσα το κορμί της να έρχεται με έκοψαν πόνοι στα δύο.

 Όλα αυτά τα σημάδια στο κορμί μου είναι τα παιδιά που έκανα μαζί της. Κάθε ροδοκόκκινο σημάδι που έχω, είναι ένα άγγιγμα που της αρνήθηκα. Κάθε κοκκινίλα είναι ένα φιλί, ένα χάδι, ένας οργασμός ένας πόθος που κατάπια.

Με αυτή μου την ιστορία... κατάλαβα  πως και γιατί, η παναγία γέννησε χωρίς να χύσει κανένας μέσα της. Είχε και αυτή σαν και εμένα, μια καύλα τεράστια και μύρια χίλια εμπόδια που την ανάγκαζαν να την χώνει όλο και πιο βαθιά μέσα της, μέχρι που η ίδια της η καύλα την γκάστρωσε. 

Άντε τώρα να εξηγήσεις σε έναν επιστήμονα - ιατρός δερματολόγος αφροδισιολόγος- γιατί τα κόκκινα τα στίγματα του πόθου, τις περίεργες εγκυμοσύνες της θυσίας, και κάθε λογής περίεργη αρρώστια τις παθαίνουν θηλυκά. 

Τουλάχιστον πάλι καλά που δεν μου έδωσε φάρμακα. Δεν θέλω να μου περάσει ακόμα... την έχω ανάγκη να την νιώθω... την θέλω απάνω μου, έστω και σαν δερματικό. 》

The SpongeBob SquarePants* (inner)_Space_ Oddity

.

.

.

.

ήρθε η ώρα να αδράξουμε την μέρα

να πάμε πιο πέρα

να φορέσουμε καινούργια ρούχα

να υποδεχτούμε τον παλιό μας εαυτό

θα σου πει: σε θυμάμαι από κάπου,

θα του πεις ναι λοιπόν! φίλε, άκου...

ήμουν τόσο μικρός και αστείος

όταν σε είχα πρώτη φορά αντιληφθεί..

τρέχαμε μαζί στα χώματα

κολυμπούσαμε στα πατώματα

με προκαλούσες να ανέβω στο πιο ψηλό κλαδί

και το έκανα, πάντα το έκανα

χοροπηδούσαμε από το τραπέζι στο πάτωμα

από το Ηράκλειο στο διάστημα

μην με αφήσεις φίλε μου σου έλεγα

και μετά εγώ σε άφησα...

σε έκανα μικρό και σε έθαψα

σε άλλων όνειρα και αλλονών σκέψεις

σε αλλονών προσδοκίες

στα τραύματα που μου κληροδότησε ο πατέρας μου

στην ευτυχία της μάνας μου

στις εφημερίδες και στα μετάλλια

ένα κομμάτι της σάρκας μου

για κάθε επιβεβαίωση

Μικρέ μου φίλε, ψάχνω να σε βρω

τον μίτο κρατώ στον λαβύρινθο αυτό

που έχουν φτιάξει για κάθε παιδί

ο κάθε άνθρωπος ποντίκι στην φάκα

σοβαρότητα ντεμέκ και λησμονιά

την ουσία μου, ψάχνω να βρω

την ικανότητα να σε αγαπώ

να σε ευχαριστώ,

σε ευχαριστώ που με άκουσες\

σου είμαι ευγνώμων που άκουσες το κλάμα μου

το γέλιο και τις σκέψεις μου

τις εκροές που απομακρύνονται από τα σπλάχνα μου

ψάχνοντας να βρουν τα δικά σου...

γυμνή κοπέλα\ στο κρεβάτι του πόνου μου

γυμνή αλήθεια\ να φαντάζομαι το σώμα μου

όπως θα ήταν\ αν είχα ονειρευτεί

ποιος θα ήμουν

πριν με κάνουν το Εγώ, το Αύριο, το Χθες

αυτό που είμαι

Ματαίωση\ τα χαμένα λόγια μου

Υποχρέωση\ τα χαμένα χρόνια μου

Περιμένουν και χάσκουν όλα

στο σώμα μου

στο τώρα μου

Τώρα που νιώθω

τώρα που νιώθω\ το σώμα μου

Η αλήθεια που ποτέ δεν ήθελα να δω

να ακούσω, να υποπτευτώ,

ο κόσμος είναι μικρός και αδύνατος

και εμείς κατσαριδάκια στο λούκι του σύμπαντος

έψαξα παντού να βρω την ομορφιά

την βρήκα στα πιο ασήμαντα πράγματα

αυτά που μας μαθαίνουν, πως είναι ασήμαντα

και μας διδάσκουν να τα αφήνουμε μακριά

γερνάμε όταν ξεχνάμε

και γεμίζουμε απόγνωση και άχρηστα συναισθήματα

άχρηστα αντικείμενα

ώρες γεμάτα κενές\ 

όμως δες!

παραπήγματα στην μνήμη μας οι ωραίες στιγμές

σαν τσιγγάνοι μετοικούν

και θα σου φέρουν την ποίηση

θα σου βάλουν το κουστούμι το κίτρινο

και την κορδέλα στα μαλλιά

την πένα στα δάχτυλα

να γράψεις, να γράψεις ξανά.

Το μυαλό σου ανήσυχο

ευτυχώς τόσο ανήμπορο 

να ξεχάσει... 

το αγοροκόριτσο που έτρεχε στις αλάνες

που έσκιζε στο ποδόσφαιρο

που προκαλούσε αμηχανία στους μεγάλους

που μελαγχολούσε στην ανικανότητα των γύρω του να καταλάβουν

\να με καταλάβουν

να με διαβάσουν\

όπως είμαι

πως

 .......Είμαι.......

.........εγώ.......

Και τι με νοιάζει;

σαν πως ξέρουν ποιοι είναι αυτοί να με κρίνουν;

με κρίνουν

μάνα ποια είσαι;

τι του βρήκες αυτού του τύπου;

ποια εικόνα του με γέννησε;

πατέρα ποιος είσαι;

γιατί δεν αφήνεις μακριά τους δαίμονες;

γιατί επαναλαμβάνεις τα λάθη του πατέρα σου;

ακριβώς εκείνα που πλήγωσαν και εσένα..

αδερφέ μου εσύ με κατάλαβες;

με είδες μία φορά αληθινά;

με άφησες να κάτσω στο πλευρό σου

ίσος προς ίσος, ισότητα

σαρξ εκ σαρκός\της ίδιας μήτρας γέννημα..

τον εαυτό μου έψαχνα, να τον γεννήσω

μέσα από μπούτια 

άλλων κοριτσιών

τον εαυτό μου έψαχνα, να καθρεφτίσω

σε μάτια λίμνες, άλλων παιδιών

άλλοτε πνιγόμουν, άλλοτε κολύμπαγα

εσύ με είδες;

με αγάπησες;

με φοβήθηκες;

με κατάλαβες καθόλου;

δύο αντανακλάσεις που χορεύουν βαλς

έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις

και οι σκέψεις μας για αυτές καθρέφτες και συνεχόμενες διαθλάσεις φωτός

Και να έφτασα εδώ

σήμερα τώρα

νιώθω μπορώ και ζω

στα πιο βαθιά μου έγκατα

το παιδί τρέχει ακόμα

του έδωσες το φιλί της ζωής

 το φιλί της ζωής με πρόσθεση ή χωρίς

δεν έχει μεγάλη σημασία

ακόλουθα τα βήματα

τώρα που ωραία τελείωσε η άνοιξη

..........

x

Κάρολ

Πόσο όμορφα νόμιζα πως η ευτυχία

θα ήτανε αυτές οι στιγμές να κρατούσαν για πάντα

ο μεγαλύτερος κόμπος

η προσδοκία του πάντα στον απέραντο χρόνο

και γινόμαστε τίποτα

μα είμαι

είμαι ο κώλος μου στην κοιλιά σου

οι παλάμες σου στα βυζιά μου

τα χείλια σου τα αχόρταγα που με ρουφούν

διαστέλλεται ο χρόνος στο μουνί σου που μου σφίγγει τα δάχτυλα

και αντέχω και ζω

και η επιθυμία μας το πιο άγριο ζώο

που θα τρομάξει

που θα επιτεθεί

που θα κρυφτεί

θα μας κατασπαράξει

και πόσα πρέπει γλείψαμε και τα ξεράσαμε και τα αφήσαμε πίσω μας

βούλιαζα σκέφτηκα σάπισα μα άνθισα

και πόσα ταξίδια μπρος μας, παραλίγο δεν τα έκαψα

και ουυυυφ θα αναδυθούμε από την θάλασσα

και ουυυφ θα βαφτίσει τα σπλάχνα μας

τη δύναμή μας, το γέλιο μας, την παιδική μας αφέλεια

έτσι θα μας τραβάει βίαια μέσα της όλο και πιο βαθιά της

να ξεχαστούμε στο τώρα να ζήσουμε το σήμερα

τα καπούλια μου σε ετοιμότητα

τα μπράτσα μου ζεστά και κουρδισμένα

απάνω στο μέτωπό σου τα φτερά μου

ο τεράστιος ουρανός με τις περσίδες

μέσα στις διεσταλμένες μας κόρες

το χάος, το όλον, και το τίποτα που μας αποτελεί

πόσο τρομάξαμε με αυτό που απλά είναι

πόσο αβάσταχτα μας έσκησε η ευτυχία αυτή

άουφ-βιήντερ-ζέ(ε)ν

άουφ-βιήντερ-ζέ(ε)ν

.

.

.

Φτάνει η ώρα ετούτη,

κάποιο τραίνο να πάρουμε,

κάποιο καράβι ή αεροπλάνο.

Ο τόπος του αποχωρισμού,

τα χρόνια όλα της παρατεταμένης εφηβείας σου,

τα όχι του έρωτα,

τα πρέπει της φυγής σου,

οι φίλοι και οι σκέψεις σου

μέσα σε μία λέξη θα συσσωρευθούν.

Αναχώρηση.

Τα δέκα ρούχα που μπόρεσες να ξεσκαρτάρεις

δεν είναι υπεύθυνα για το βάρος στις αποσκευές σου.

Θα καταπιείς τον πόνο σου,

θα χαμογελάς στην αίθουσα αναμονής,

θα μετεωριστείς στην αποβάθρα.

Γιατί να κλάψεις άλλωστε;

μήπως πέθανες ή μήπως φοβάσαι;

μήπως έχασες το διαβατήριό σου ή μήπως δεν είχες ποτέ ένα;

Η αφέλεια των προνομίων σου ξ-αναστυλώνει τα πόδια σου

~αυτό και τα ηρεμιστικά σου στην κωλότσεπη~.

.

Σερπαντίνα

.








έχω

μες την σκέψη μου μια κόκκινη βελόνα

αυτοσυγκεντρώνομαι μα ακούω μόνο θροΐσματα

έι ψιτ! σε σένα μιλάω... ναι! σε σένα... μ' ακούς;

στα χέρια μου μέσα κρατώ την καρδιά μου
χτυπάει... νπουπ ντουπ [...] ντουπ ντουπ
μου υπενθυμίζει τον χρόνο που πέρασε

τα χελιδόνια που θα 'ρθουν

θα κρατάνε στο στόμα

την εμμονή του χειμώνα
Σερπαντίνα
.







.

ζίροου γκράβιτι

.

γιατί να κινηθούμε στα αυτονόητα

φαντάσου αν μπορούσαμε εσύ και εγώ

να μην καθοριζόμασταν στα χθεσινά μας όνειρα

χάρισέ μου αυτό που τώρα σκέφτηκες

πες το με άλλες λέξεις

μίλα μου όπως δεν συνηθίζεται να μιλάνε οι εραστές

μίλα μου σαν να είμαι

αδερφός σου, μάνα σου, συντρόφισσα, άγνωστος, τυχαία

εχθρός και φίλη σου, ερωμένη σου

μίλα μου σαν να μην είμαι τίποτα από όλα αυτά

βοήθα με

να ξεπεράσω τις σκέψεις, τις φοβίες που θεριεύουν τις προσδοκίες μου

βοήθα με να μην σου δώσω παλιά φιλιά να βρέξεις τα χείλια σου

βοηθά με να βρω άλλους τρόπους

να βιώσω τα χέρια μου, τα πόδια μου, τον λαιμό μου

δάγκωσέ με ξανά μου αρέσει

πιάσε με από το χέρι σαν να είμαι παιδί

κράτα με στο δρόμο με περισσή οικειότητα

μάθε με να περπατάω ξανά

χωρίς βαρύτητα

.

κβαντικός εναγκαλισμός

.

Kάνω τον κάθε ελιγμό
προσεύχομαι
ενίσταμαι
αντιστέκομαι

Mα η βαρύτητα υπάρχει
ακόμα περισσότερο η μικροφυσική

Τα σώματά μας δένονται
με έναν ρυθμό αυτόνομο
κι εμείς; εμείς τι είμαστε;

Μια κβαντική διεμπλοκή συμπαντικής απόφανσης
δυο σώματα κρυμμένα στην επίφαση
αμήχανα ζεστά αγκαλιασμένα.








.

[*********************************************]

.

Άνθρωποι άστεγοι θαμμένοι στα σκουπίδια έξω από τα τεράστια κτήρια των τραπεζών στην σταδίου,

πιο πέρα ένα μαύρο βελούδο να κρύβει τους ξέχειλους κάδους μπροστά απ' την είσοδο της λυρικής.

Έτσι κατάλαβα γιατί ανθίζει ο σουρεαλισμός στις εμπόλεμες ζώνες.









.

896 Σφίγξ

.



Εγώ που θαυμάζω τις λέξεις σαν ρέουν,
που πίνω ζωή απ΄αυτό το νεράκι
που βρέχω της ύπαρξης το φουστανάκι μου
στης ρίμας το κύμα και νιώθω και πλέω

Εγώ _που το ίδιο το βράδυ το βλέπω
Κασσάνδρα το βέλος να με πλησιάζει
και με άπειρα ξόρκια το πλύνω το ντύνω
για άλλη μία βόλτα_ της αγάπης το τζάνκι

Εγώ που σε λόγια αγάπης βυζαίνω
βαφτίζω ανασταίνω τον κάθε παλμό μου
αγάπησα εσένα αμίλητο πλάσμα
της Σφίγγας εγγόνι, γαμώ τον θεό μου.




.

παράκληση

.



Μικρή μου τριανταφυλλένια
ακόμα δεν σ' έχω γνωρίσει
και τρέχω στα ξένα
όλο τρέχω.

Στεριές και ποτάμια λιμάνια
στης γης την απειροσύνη
κι αν σ' είδα δεν ήμουν εκείνη
ακόμα, να σε αναγνωρίσω.

'Ολου του κόσμου οι δρόμοι
της γης το αλάτι το σύμπαν
αν κάπου χαθώ, 'Αρπαξέ με.



.

Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι

.





Νομίζω πως μηδενίζει το κοντέρ,

μάλλον ετοιμαζόμαστε για απογείωση,

"Παρακαλείστε να απενεργοποιήσετε το κινητό σας φερέφωνο

να δέσετε την ζώνη ασφαλείας στον παλιό σας εαυτό

και να τον πετάξετε από το παράθυρο."

Είμαι από αυτούς που φοβούνται τα ύψη

μα σαν μου κρατάς το χέρι δεν φοβάμαι τίποτα.





.

σφάλμα στο μάτριξ

.

ή ναι ή όχι

ή σκάσε ή μίλα

ή άντρας ή γυναίκα

ή όλα ή τίποτα

IIIIOIIIOIIOIIIIIIIΟ

είμαι ένα στατιστικό λάθος

μία γενετική ανωμαλία

ένα σφάλμα στο μάτριξ

sas gamo ta dipola

.

βύσσινο γλυκό

.

Μπορεί να μην το ξέρεις

μα κάποτε θα μου κρατάς το χέρι

σαν να με κρατούσες πάντα.

Μπορεί να μην σου περνάει

απ' το μυαλό

μα κάποτε δεν θα μπορείς

να μην με σκέφτεσαι.

Τα μάτια μου τώρα

μάλλον δεν ξέρεις τι χρώμα είναι

μα κάποτε το πιο ωραίο σου είναι

θα καθρεφτίσεις μέσα τους.

Το σώμα μου σήμερα

μπορεί να σου φαίνεται ξένο

μα κάποτε θα γίνει σώμα σου.

Τώρα που τα χείλια μου

ακόμα είναι δυο άλλα χείλη,

δεν σου περνάει απ' το μυαλό

πως κάποτε θα εθιστείς στην γεύση των φιλιών μας

και κάθε πρωί που θα ξυπνάς στην αγκαλιά μου

θα σκέφτεσαι πως φτιάχτηκε για μας

το βύσσινο γλυκό.

.

δεν ξέρω

.

το τσιμέντο μας θόλωσε

χάσαμε το σώμα

σαν δεν υπάρχει γη

δεν υπάρχει ουρανός

ξεβραστήκαμε εδώ

για να τεστάρουμε όρια

τις ώρες που πονάς

αυτό να σκέφτεσαι

όποιος έρθει και σου πει

όλα τα μέσα είναι αγιασμένα

είναι γέννημα θρέμμα βούρκος

.

Μυστικός Δείπνος

.

Κάποια από εσάς μ' αρνήθηκε

προτού προλάβει ο πετεινός να κακαρίσει

Κάποια από σας με πούλησε

χωρίς αργύρια και δικαιολογίες

Κάποια από εσάς μου πρόσφερε

με αμετροέπεια το φιλί της προδοσίας

Έλα, πάρε και φάε,

τούτο είναι το σώμα μου, αδειανό.

Θέλει γερό στομάχι αυτό που έκανες.

.

Σχεδόν χαϊκού 3: σχολιάζοντας την επικαιρότητα

.






Πάσχα 2011


η μαμά μου γεννούσε πρόβατα
σ' ένα κόσμο σφαγείο









.

Ο πειρατής και το τόπι*

.

Λούφαξα κάτω από κίτρινες μπούκλες

κόκκινος ήλιος, ασημένιες γιρλάντες

Στο σόι μου βγάζουμε λεβέντες άντρες.

Στο θέρος θερίζει την καρδιά μου ο έρως

φιλί με αλμύρα, το βέλος θυμίζει

Αν δεις τέτοια μάτια δεν σε γνοιάζει το τέλος.

Μια πράσινη θάλασσα λιμάνι και μπάρκα

στην φούστα σου ζω, κατοικώ και πεθαίνω

Να πιάσω το τόπι σου, μονάχα προσμένω

νεράιδα μου εσύ, παλικάρι και μάγκα.

*Αφιερωμένο σε όλους τους ανθρώπους που είναι νεράιδες.

.