Καινή διαθήκη*

΄ή αλλιώς ποίημα για το κουήρ πένθος και καλο κατευόδιο τζόνι

Επειδή εμείς οι κουήρ 

Μπορεί και να πεθάνουμε ευνήδεια,

Ίσως επειδή πεθαίνουμε και γεννιόμαστε πολλές φορές μες στις ζωές μας..

Ίσως επειδή μερικοί από εμάς θεωρούμαστε νεκροί ήδη για το ένα πολιτικό σύστημα, για την άλλη στατιστική, ή για τους βιολογικούς συγγενείς μας. 

Και επειδή από επάνω μας περάσανε αιώνες βιοπολιτικής και περνάν ακόμα.

 

Και είναι περιττό να αναφέρω ότι για εμάς δεν ήταν Τίποτα Εύκολο, Τίποτα Αυτονόητο 

Ούτε το όνομα μας.

Σας αφήνω εδώ αυτό 

Έτσι σαν καινή διαθήκη

 

Άμα για κάποιο λόγο με χάσετε 

Αν χαθώ από αυτό το σύμπαν 

Εγώ ή οποιοδήποτε άλλο κουηρ φιλενάδι μου, 

Μην δείτε τι έγραψε για μένα κάποια ταυτότητα ενός κράτους ή τι ευχήθηκαν για μένα οι γονείς μου χωρίς να με ρωτήσουν 

Αγνοείστε τι προστάζει το έθιμο δεν έχει ιεραρχία ο θρήνος.

 

Δείτε την τελευταία φορά που με θυμάστε ευτυχισμένο 

Τι ρούχα φορούσα τότε που με είδες να φιλιεμαι με το κορίτσι μου ή να την κρατάω χέρι χερι χωρίς να φοβάμαι 

Πως με φώναζε το κολλητό μου την τελευταία φορά που βγήκαμε για να χορέψουμε ή να παίξουμε μπιλιάρδο 

Βάλτε ό,τι χρώμα θέλετε

Αν και εμένα μου αρέσει το άνιμαλ πριν και τα λουλυδέ πουκάμισα δεν θα τα χαλάσουμε εκεί... 

Κάντε με στενσιλ

Και κουηρ πάρτι...  

Πετάξτε γκλίτερ και γαρίφαλα

Δώστε αγκαλιές στην ζεστασιά τους να ξαναζήσω 

Μόνο αφήστε το ντεντ νεημ

από οποιαδήποτε αναφορά

Δεν γεννήθηκα ποτέ κορίτσι

όπως οι τρανς φιλενάδες μου δεν γεννήθηκαν ποτέ αγόρια 

δεν με λέγανε ποτέ  

πραγματικά κάπως αλλιώς από το όνομα που διάλεξα 

Αυτά τα λίγα σας παρακαλώ

Να μην ξεχάσετε 

Ειδικά εσείς οι σις στρ8 φίλοι μου

Μην με αναγκάσετε να βρικολακιασω

.

η θέρμη

 

Μου λείπει αυτή η θέρμη
όπως βυθιζόμουν μέσα σου
σαν έσκυβα ευλαβικά
να νιώσω την ζεστασιά σου


Πως αιωρήθηκα ατέλειωτες φορές μέχρι να μου ρθει ζάλη
μέχρι να μην αντέχω πια
την ευτυχία σου

Τα χέρια μου στα νερά σου
οι ατμοί και οι ανάσες
τα γέλια που αντηχούσαν
σασβεστωμένες οροφές

Τα ζεστά σώματα
τα βυζιά που επέπλεαν
στο μουνί της γης
στα νερά της γέρας.

a lesbian poem for the world day of poetry.

I would like to write a poem about you..
.. actually I did..
I wrote you a poem
just the first day I met you..


Don't get me wrong..
I am the kind of person, who writes about you, before they met you..


I started writing poems when I was a teenager..
I was born tomboy in the neck of the patriarchy,
so I played hide and seek..


I saw you written in the poems of Cavafis when I was 7,
my future passion and stood alive..


I learned to write poems
for my first love, she had to cut me out the moment she said she loves me and she was 17


I needed to write poems
because I didn't found a ear to rest my pain
and we never spoke again..

I had to write poems because she wasn't the last to cut me out of love


You know.. I shiver when I'm thinking about you girl


Look at me, can you recognize me?
Can you see the tomboy that you fell with?
I know.. shall you come from the future, but... tell me... have you thought that we just visited the past?


To let you know, I'm writing this poem with a riot among my legs..


Take into consideration that I put this words in formation just to impress you..
To lay down with me..
To open your legs for my mouth
and let me whisper this poem in your pussy


Don't get me wrong..
All about poetry
is an act of novelty

.